dinsdag 8 januari 2013

George H.W. Bush verklaard in drie boeken



George H.W. Bush heeft na zijn, door Bill Clinton afgedwongen, afscheid van het Amerikaanse presidentschap zelden meer de schijnwerpers opgezocht, behalve als fundraiser in chief voor de slachtoffers van de Aziatische tsunami in 2004 en orkaan Katrina in 2005. Toch was de 41e president van de Verenigde Staten rond de Kerstdagen groot nieuws, helaas door toedoen van zijn zorgelijke gezondheid.

Onherroepelijk zal deze close call aandacht vergroten voor het leven en de carrière van Bush. En dat is ook niet zo gek. Niet alleen is hij de pater familias van de belangrijkste politieke dynastie van de V.S., ook was hij achtereenvolgens lid van het Huis van Afgevaardigden, ambassadeur bij de Verenigde Naties, afgevaardigde van de V.S. in China, directeur van de CIA, vicepresident onder Ronald Reagan en uiteindelijk president van de Verenigde Staten. Een presidentschap, hoewel deze slechts één termijn duurde, die met het verstrijken van de jaren steeds meer gewaardeerd wordt door zijn verstandige buitenlandse beleid en het maken van een start met de herziening van de Amerikaanse begroting die onder Clinton zou worden afgerond.

Over zijn zoon George W. Bush, de 43e president van de Verenigde Staten, en diens beleid zijn de afgelopen jaren tal van boeken verschenen. Over zijn vader al met al toch een stuk minder. Voor allen die meer willen weten van George H.W. Bush daarom drie boekentips die inzicht geven in drie kenmerkende onderdelen van zijn leven: zijn familie, de Golfoorlog en de periode na zijn presidentschap.

‘The Bushes. Portrait of a Dynasty’ van Peter en Rochelle Schweizer

De Verenigde Staten kennen tal van politieke dynastieën. De bekendste Democratische families zijn Roosevelt en Kennedy en aan de Republikeinse kant zijn dat Taft en Rockefeller. De familie Bush is zonder twijfel de bekendste en belangrijkste Republikeinse dynastie, maar lijkt inmiddels ook de familie Kennedy te hebben overtroffen door het consequent leveren van nationale politici. Van aartsvader Senator Prescott Bush via de 41e president George H.W. Bush en diens zoons oud-gouverneur van Florida Jeb Bush en voormalig gouverneur van Texas en 43e president George W. Bush. En een nieuwe generatie onder leiding van George P. Bush, de half-latino zoon van Jeb, staat inmiddels ook klaar.

In het boek The Bushes. Portrait of a Dynasty wordt de familiegeschiedenis van de familie Bush uit de doeken gedaan en wordt duidelijk dat de sterke familieband, eindeloze competitie en politiek engagement sleutelwoorden zijn. Ook de befaamde Bush-rolodex staat symbool voor het (intensief) onderhouden en gebruik maken van allerhande contacten. Ten slotte maakt het boek duidelijk dat de familie Bush mee is geëvolueerd met de Republikeinse Partij. Waar Prescott Bush representant was van de Republikeinse East Coast establishment, maakte George H.W. Bush de omslag naar de toekomst van de Republikeinen in de Sun Belt en werd zijn zoon vaandeldrager van de conservatieven in de partij.

Hoewel het boek een wat hagiografisch karakter heeft en overduidelijk de imprimatur van de familie-Bush heeft gekregen, geeft het inzicht in de invloedrijkste politieke familie van de V.S.

'The Commanders' van Bob Woodward


Bob Woodward, bekend geworden door de Watergate-affaire, houdt al jarenlang een boekenreeks over de politieke actualiteit op gang die door recensenten en publiek worden gewaardeerd. De opzet van ieder boek is gelijk. Zodra hij een onderwerp heeft geïdentificeerd, gebruikt hij zijn legendarische journalistieke status om met alle movers and shakers, zowel on als off the record, te spreken. Op grond daarvan schrijft hij zeer lezenswaardige boeken waarbij zijn beschrijvende stijl en het gebruik van dialogen het voor de lezer net lijkt bij alle belangrijke besprekingen aanwezig te zijn geweest.

In The Commanders is dit niet anders en wordt de lezer meegenomen in de eerste twee jaar van het presidentschap van George H.W. Bush waarbij  Manuel Noriega in Panama werd afgezet en de voorbereidingen werden getroffen voor de Eerste Golfoorlog. Een oorlog die na slechts 100 uur zijn doel bereikte om Saddam Hussein uit Kuweit te verjagen door een alliantie van 28 landen, de inzet van 675.000 militairen ten koste van 150 Amerikaanse militaire doden. Een oorlog die de geest van vernedering van Vietnam deed verdrijven en de basis legde voor die andere Golfoorlog onder de zoon van George H.W. Bush.

‘The President’s Club. Inside the world’s most exclusive fraternity’ van Nancy Gibbs en Michael Duffy
The President’s Club van Nancy Gibbs en Michael Duffy gaat over de relatie tussen zittende Amerikaanse presidenten en hun voorgangers. Het boek maakt duidelijk dat in tijden van crisis het voor zittende  residenten meer dan de moeite waard is om voorgangers te raadplegen voor advies, maar soms ook het vragen om missies uit te voeren. Voordeel voor de geraadpleegde oud-presidenten is dat het een kans is, indien nodig, op rehabilitatie, maar in alle gevallen leidt het tot de felbegeerde titel van elder statesman.


Het boek maakt duidelijk dat George Bush als geen andere president aan het einde van zijn presidentschap gekozen heeft voor een leven buiten de schijnwerpers en alleen de publiciteit opzoekt bij rampen zoals de Aziatische tsunami in 2004 en orkaan Katrina in 2005. Op verzoek van zijn zoon vormden Bill Clinton en George H.W. Bush een team om geld op te halen voor de slachtoffers. Hieruit is een vriendschap ontstaan tussen de voormalige rivalen. Een vriendschap die ook is doorgetrokken naar de jongere Bush toen president Obama zijn voorgangers Clinton en Bush jr. vroeg om de slachtoffers van de aardbeving in Haïti te helpen. De banden tussen Bill Clinton en de familie Bush zijn zo goed dat Clinton de hoogste eer heeft ontvangen die de familie kan uitreiken: een bijnaam. De man die George H.W. Bush een tweede termijn in het Witte Huis onthield staat nu bekend als the brother form another mother. Het kan verkeren.

Zie voor een uitgebreidere recensie mijn eerdere blog over The President's Club.

Deze recensie is ook gepubliceerd op Het Goede Levenhet culturele katern van De Dagelijkse Standaard.  Naast mijn eigen FerdiBlog recenseer ik regelmatig o.a. boeken en concerten op Het Goede Leven en geef ik mijn opinie over actuele (cultuur)politiek.

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen